آغازی برای نوشتن

سلام محمد حسینم  

امروز شما 7 ماه و 27 روزته و من بالاخره برای شما شروع کردم به نوشتن...

خیلی وقت بود که دلم میخواست برات بنویسم از خودت از خودمون ...

اما میدونی که مامانم، من تهران دست تنهام خیلی کار داشتم و نمیرسیدم شما هم که ماشالا الان با سرعت نور چهار دست و پا میری پنج تا مروارید خوشجل داری و هرجایی میرسی میخای پاشی وایسی خلاصه بلا شدی و من با چشمان عقابی معروفم باید مراقبت باشم عزیزم تازه حرفم میزنی جیگر طلا اینقد قشنگ که حس میکنم همش مفاهیم فلسفی داره اگگگددگد...که تفسیر و ترجمه این جملات از فهم مجلس خارجه

الانم شما خوابی اینقدر ناز خوابیدی که دلم میخواد بغلت کنم و ببوسمت.البته اگه خواب نبودی که من نمیتونسم اینقد با خیال راحت بشینم و بنویسم

خلاصه مامان من و تو اونقدلحظات قشنگی رو کنا ر هم داریم میگذرونیم که میخام این لحظات رو برات ثبت کنم تا بعدا بخونی ولذت ببری

تا اومدم کارای وبلاگو تموم کنم بیدار شدی نفسم

الهی فدات شم که تا بیدار میشی اینقد خوش اخلاقی تو

الهی بمیرم که پشه ها خوردنت شمردم بیست تا شد!!! هرروز برات پماد دارم میزنم امروز بهتره خداروشکر

اگه بدونی با چه نیرویی کشتمش هلاکش کردم لهش کردم اسااااااسی